Το Κυπριακό και το συμφυές με την ιστορία του νησιού ερώτημα

Scroll down to content

Της Κωνσταντίνα Παπαστεφάνου, Ερευνητική ομάδα S.A.F.I.A.

 

Κειμένη μεταξύ τριών ηπείρων, στη δίνη συγκρουόμενων συμφερόντων πολλών αφεντάδων, η γεωγραφική και γεωπολιτική θέση της Κύπρου ανέκαθεν ερίζει στο συμφυές με την ιστορία της ερώτημα «ευχή ή κατάρα». Από τους Ασσύριους και τους πολέμους του Ξέρξη μέχρι την τουρκική εισβολή παρουσιάζεται μια επέλαση κατακτητών στο νησί, προμετωπίδα των οποίων αποτέλεσε διαχρονικά η επιθυμία εποπτείας και ελέγχου της ανατολικής Μεσογείου, καθώς και η κατοχή μιας σταθερής βάσης για άμεση επέμβαση στην εν λόγω γεωγραφική περιοχή.

Με δεδομένο το πολιτικό αδιέξοδο στο νησί, το οποίο αντανακλά τις διαχρονικά νεφελώδεις ελληνοτουρκικές σχέσεις, σήμερα αναδύεται μια νέα προοπτική για το κυπριακό γίγνεσθαι. Ο εντοπισμός φυσικού αερίου, πιθανώς και πετρελαίου, στην κυπριακή ΑΟΖ φαντάζει έρεισμα ανασυγκρότησης των προσπαθειών για λύση του κυπριακού ζητήματος. Εκ παραλλήλου, η παρούσα χρονική περίοδος χαρακτηρίζεται από μια ρευστότητα και επαναπροσδιορισμό του γεωστρατηγικού status quo στην μεσανατολική Μεσόγειο. Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός, η ακατάπαυστη προσφυγική ροή καθώς και αναζωπύρωση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) δεν θα μπορούσαν να αφήσουν ανεπηρέαστες τις διαπραγματευτικές θέσεις Κύπρου, Ελλάδας και Τουρκίας ως προς το Κυπριακό. Εμφαίνεται, λοιπόν, πώς το εγχείρημα λύσης του Κυπριακού σήμερα παρά ποτέ άλλοτε στα τελευταία σαράντα χρόνια καθίσταται χρονικά, τουλάχιστον, κρίσιμο.

Σήμερα, η γεωγραφική και γεωστρατηγική θέση της Κύπρου δεν ορίζεται τόσο από τα γεωλογικά και γεωμορφολογικά της στοιχεία, αλλά κατά κόρον από τα παγκόσμια συμφέροντα σε θέματα ενεργειακής πολιτικής. Ήτοι, οι υδρογονάνθρακες της ευρύτερης μεσανατολικής περιοχής και δη της λεκάνης της Λεβαντίνης, προσδίδουν στην Κύπρο ένα νέο γεωστρατηγικό σημείο, μια νέα γεωπολιτική σημαίνουσα παρουσία. Κατά πρώτον,  η Κύπρος ελέγχει τον ενεργειακό διάδρομο της νοτιοανατολικής Μεσογείου όπου καταλήγουν οι πετρελαιαγωγοί της Μοσούλης και του Κιρκούκ στο λιμάνι της Αλεξανδρέττας, αλλά και το σημείο διέλευσης των πετρελαίων του Περσικού κόλπου προς την ανατολική Μεσόγειο μέσω της διώρυγας του Σουέζ.»[1]. Πέραν τούτου, η Κύπρος δεν συνιστά πλέον απλώς ένα πρόσφορο γεωστρατηγικό σημείο, έναν σταθμό ανεφοδιασμού προς διευκόλυνση του διεθνούς παιγνίου για τα ενεργειακά ζητήματα, αλλά η ίδια, φέρουσα πλέον δικούς της υδρογονάνθρακες, αποτελεί αυτή καθ΄ εαυτή ένα ενεργειακό ζήτημα. Δευτερευόντως, η γεωπολιτική θέση του νησιού εξειδικεύεται από την γεωγραφική της θέση ούσα το θαλάσσιο πέρασμα προς τη Μεσόγειο των τριών ηπείρων που την περιβάλλουν. Στοιχείο, που επαυξάνει και επιβεβαιώνει την ξεχωριστή σημασία της γεωστρατηγικής διαχρονικά θέσης της νήσου αποτελούν, κατά αναμφίβολο τρόπο, η εδώ και χρόνια παρουσία τριών κυρίαρχων στρατιωτικών βάσεων που διατηρεί η Μεγάλη Βρετανία στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατ΄ εφαρμογή των συμφωνιών του Λονδίνου 1959. «Οι βάσεις αυτές, που ονομάζονται χαρακτηριστικά “κυρίαρχες βάσεις” (Sovereign Bases), καταργούν ουσιαστικά την άσκηση κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας»[2] στο εδαφικό μέρος που καλύπτεται απ’ αυτές, καταστρατηγώντας έτσι την πάγια αρχή Διεθνούς Δικαίου κατά την οποία το κράτος των βάσεων έχει μόνο την κατοχή και όχι την κυριότητα επί του εδάφους[3].

Η Κυπριακή Δημοκρατία, ούσα από το 1988 συμβαλλόμενο μέρος της Διεθνούς Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας  (U.C.L.O.S III), προέβη στο πρώτο μεγάλο βήμα προς την ευόδωση του ενεργειακού της εγχειρήματος, ήτοι στην ανακήρυξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της (ΑΟΖ) με την Αίγυπτο (το 2003), τον Λίβανο (το 2007) και με το Ισραήλ (το 2013) εφαρμόζοντας την διεθνώς αποδεκτή αρχή της μέσης γραμμής (δηλαδή γραμμής ίσης αποστάσεως από τις ακτές των χωρών) και τους όρους της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας 1982. Άξια μνείας κρίνεται η άρνηση της Ελληνικής Κυβέρνησης να προβεί με την Κυπριακή Κυβέρνηση στη μεταξύ τους οριοθέτηση των ΑΟΖ τους, λαμβανομένου βεβαίως υπ’ όψιν του casus belli της Τουρκίας στην περιοχή του Καστελόριζου. Σε τεχνικό επίπεδο, κινούμενη σε πνεύμα πλήρους νομιμότητας και ασκώντας τα κυριαρχικά της δικαιώματα, η Κυπριακή Δημοκρατία, παρά τις απειλές της Τουρκίας και τις επελάσεις τουρκικών ερευνητικών σκαφών στην βορειοδυτική πλευρά της κυπριακής ΑΟΖ, από το 2007 έχει υπογράψει Μνημόνια Συναντίληψης με πετρελαϊκές εταιρείες με στόχο την εξεύρεση και αξιοποίηση των υδρογονανθράκων της[4].

Κατά τρόπο αναμφίβολο, το ενεργειακό εγχείρημα της Κύπρου φαίνεται να επικουρείται σταθερά από τις γείτονες χώρες πλην της Τουρκίας. Ακραιφνή παραδείγματα αποτελούν οι πρόσφατες συνεργασίες, στο πλαίσιο κοινών συμφωνιών, με Ελλάδα, Αίγυπτο και με τον παίχτη-καταλύτη της περιοχής Ισραήλ. Για του λόγου του αληθές, το Δεκέμβριο του 2015 υπεγράφη η «Διακήρυξη της Αθήνας» μεταξύ Ελλάδας – Αιγύπτου – Κύπρου[5] και τον περασμένο Ιανουάριο υπεγράφη Μνημόνιο Συναντίληψης για συνεργασία στον τομέα της Διαχείρισης Υδάτινων Πόρων μεταξύ Ελλάδας – Ισραήλ – Κύπρου, στο πλαίσιο του οποίου έγινε λόγος για «δημιουργία αγωγού φυσικού αερίου που θα ενώνει τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων Κύπρου – Ισραήλ και τα οποία διά μέσου της Ελλάδας θα μεταφέρονται στην υπόλοιπη Ευρώπη»[6].

Εν τούτοις, στο όλο ειρηνικό πλαίσιο κανείς δεν μπορεί να εθελοτυφλήσει σε μια μεταβλητή με πολιτικό βάθος και έκταση: το Κυπριακό. Ζήτημα το οποίο δεδομένων των προλεχθέντων εκφεύγει από το στενό ελληνοτουρκικό πλαίσιο και προσλαμβάνει μια διάσταση ευρύτερη∙ μετατρέπεται σε ζήτημα Δυτικής Ασίας και Ανατολικής Ευρώπης.

Είναι τοις πάσι γνωστό, τόσο διεθνώς όσο και εγχωρίως, πως η πορεία του κυπριακού ζητήματος βρίσκεται σε κομβικό σημείο ακολουθώντας τα δύο τελευταία χρόνια, έπειτα από την εκλογή του Ακιντζί ως Πρόεδρο του Ψευδοκράτους, μια προοπτική λύσης μέσω συχνών διαπραγματεύσεων. Αφενός οι δύο ηγέτες (Αναστασιάδης – Ακιντζί) προβαίνουν σε κοινές δηλώσεις[7], με τελευταία τη συνάντησή τους στο Νταβός, αφετέρου ο Πρόεδρος του ΟΗΕ Μπαν Κι-μουν δηλώνει ότι το Κυπριακό βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ[8]. Ωστόσο, δεν φαίνεται να υπάρχει σύγκλιση των δύο πλευρών ως προς βασικά ζητήματα τα οποία εγγυώνται πολιτικά και νομικά πλήρη ανεξαρτησία και εύρυθμη λειτουργία της κρατικής μηχανής υπό το ενδεχόμενο λύσης. Προεξέχον αυτών αποτελεί το θέμα των εγγυήσεων. Δεν νοείται σύγχρονο ανεξάρτητο κράτος, μέλος μάλιστα της ΕΕ, υπό την αιγίδα και εποπτεία άλλου κράτους με δικαίωμα πολιτικής και στρατιωτικής επέμβασης. Σε αντίθετο ενδεχόμενο, ήτοι της ύπαρξης εγγυήσεων, προοικονομείται μια αβέβαιη πολιτικά κατάσταση και η παροχή νόμιμου πλέον ερείσματος για επέμβαση, κάτι βέβαια που έγινε το 1974 εκ μέρους της Τουρκίας. Στο πνεύμα απουσίας εγγυητριών δυνάμεων βαδίζει τόσο η Ελλάδα[9] όσο και η Κύπρος. Αντιθέτως, και αναμενόμενα θα έλεγε κανείς, η Τουρκία παραμένει σταθερά προσηλωμένη στην αντίπερα όχθη με την Αγγλία να παραμένει σιωπηλή αν και υπό το παρόν Σύνταγμα της Κύπρου, εγγυήτρια δύναμη.

Επιπροσθέτως, το περιουσιακό φαίνεται να απασχολεί δεόντως τις δύο πλευρές. Παρ’ ότι δεν έχει ακόμα προταθεί επίσημα σχέδιο, δημοσιογραφικές πληροφορίες κάνουν λόγο για θέσπιση ενός συστήματος αποζημίωσης της περιουσίας των ιδιοκτητών αμφοτέρων κοινοτήτων μέσα από τη σύσταση μιας επιτροπής αποζημιώσεων έτσι ώστε να αποφευχθεί η μεγάλη μετακίνηση των δύο πληθυσμών[10] (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων). Το άμεσα συνεχόμενο ερώτημα καθίσταται πασίδηλο: Ποιο το ποσό των αποζημιώσεων και πού θα βρεθούν οι πόροι με δεδομένα: πρώτον, την εύθραυστη ακόμα οικονομία της Κυπριακής Δημοκρατίας παρά τα ελπιδοφόρα μηνύματα περί εξόδου από το Μνημόνιο κατά το 2016 και δεύτερον, την πενιχρή οικονομική κατάσταση του Ψευδοκράτους. Πρόκριμα, φυσικά, του ανωτέρω ερωτήματος αποτελεί το κατά πόσο και σε τι βαθμό θα επιτευχθεί η σύζευξη των δύο ξεχωριστών πλέον οικονομιών, δηλαδή της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ψευδοκράτους. Κύκλοι δε διατείνονται την καταβολή κεφαλαίων από ξένες πολιτικές δυνάμεις (ΕΕ και ΗΠΑ)[11] έτσι ώστε με την επίτευξη λύσης του Κυπριακού, το νησί να μετατραπεί στον μόνο σταθεροποιητικό παράγοντα της περιοχής, δεδομένης  της στρατιωτικής σύρραξης στην Μέση Ανατολή.

Στα παραπάνω αχαρτογράφητα, ακόμα, νερά μιας επικείμενης λύσης έρχεται το φυσικό αέριο να αποτελέσει μια κινητήριο δύναμη και έναν σταθερό παράγοντα προς επίτευξη λύσεως. Η διασύνδεση του φυσικού αερίου και της λύσης του Κυπριακού είναι πρόδηλη και απορρέει κατά τρόπο συνεκτικό. Η εν λόγω μεταβλητή επιτελεί μια αμφίδρομη λειτουργία: Αφενός, είναι αδιαμφισβήτητο ότι τόσο οι Ελληνοκύπριοι όσο και οι Τουρκοκύπριοι θέλουν να επωφεληθούν από τα κέρδη της ενδεχόμενης αξιοποίησης των υδρογονανθράκων του νησιού. Η μόνη δε προοπτική αξιοποίησης των κερδών και των προνομίων από την τουρκοκυπριακή κοινότητα είναι η επανένωση του νησιού και η δημιουργία ενός ενιαίου κράτους. Αφετέρου, το ίδιο το ενεργειακό εγχείρημα τελεί υπό την αίρεση εξεύρεσης λύσης. Και τούτο διότι οι επενδυτικοί κύκλοι δύσκολα θα εμπιστευτούν μια χώρα με ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα και με το ενδεχόμενο της πολιτικής ανατροπής να υφέρπει.

Είναι εμφανές, λοιπόν, ότι το Κυπριακό καθίσταται καταλύτης. Το ζητούμενο εν προκειμένω, είναι η εξασφάλιση μιας  λύσης που θα εγγυάται την ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων και την προς όφελος του λαού (Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Λαντίνοι, Μαρωνίτες) ενεργειακή πολιτική. Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, η λύση θα αποτελέσει απότοκος εύστοχων και πεφωτισμένων διαπραγματεύσεων λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι στην παρούσα χρονική περίοδο η Τουρκία βρίσκεται εγκλωβισμένη σε εξωτερικούς αλλά και εσωτερικούς κινδύνους.

Είναι γεγονός ότι η διαπραγματευτική και διπλωματική θέση της Τουρκίας παραμένει διαχρονικά άκαμπτη και αδιάλλακτη ως προς το Κυπριακό χωρίς να επιθυμεί κατ’ ουσίαν την επίλυσή του. Τούτο δε επιβεβαιώνεται από τη δήλωση του Πρωθυπουργού της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος αναφέρει ότι η γεωγραφική θέση του νησιού από γεωστρατηγική άποψη «είναι ζωτικής σημασίας ανεξάρτητα από το ανθρώπινο στοιχείο που βρίσκεται εκεί. Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα. Καμιά χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου»[12].  Η έλλειψη επιθυμίας της Τουρκίας για εξεύρεση λύσης του Κυπριακού, παρά τις δεσμεύσεις της Άγκυρας για επανένωση της Κύπρου, από υπόνοια μετατρέπεται σε γεγονός.

Πέραν της αναφερθείσας αμετακίνητης πολιτικής θέσης της Τουρκίας, σήμερα η διπλωματική της στάση επηρεάζεται και από τους εξής πρόσφατους γεωστρατηγικούς παράγοντες: Κατά πρώτον, έχει καταστεί φανερή η ενεργός της συμμετοχή στoν ισλαμικό φονταμενταλισμό ως αναχώματος στην καλπάζουσα παρουσία του Κουρδικού Κόμματος (PPK). Η επεμβατική της πολιτική στην εν λόγω περιοχή προκύπτει λυσιτελώς από τις καθημερινές στρατιωτικές της επεμβάσεις προεξέχουσα της ρήψης των ρωσικών αερομαχητικών.

Κατά δεύτερον, η ΕΕ φαίνεται πρόθυμη αλλά και δεχτική προς μια οιονεί, έστω, ένταξη της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή οικογένεια κάτι που η Τουρκία εποφθαλμιά εδώ και χρόνια[13].  Τούτο βέβαια τελεί σε άμεση συνάρτηση με την αγωνιώδη προσπάθεια της ΕΕ να έρθει σε μια καρποφόρα συνεννόηση με την Τουρκία προς διευθέτηση του άνευ προηγουμένου προσφυγικού προβλήματος, πράγμα που αποκρυσταλλώνεται από την παροχή εκ μέρους της ΕΕ στην Τουρκία 3 δις. ευρώ. Εκ παραλλήλου, η Κυπριακή Δημοκρατία φαίνεται να περιστέλλει τις μεταξύ τους προσπάθειες  με το βέτο που έχει θέσει από το 2009 σχετικά με την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Νοουμένης της διαφαινόμενης σύγκλισης στις διαπραγματεύσεις μεταξύ ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής πλευράς προς μια λύση, μήπως η ΕΕ ασκεί έντονες πιέσεις για οριστική λύση με σκοπό να απεγκλωβιστεί η  διπλωματική θέση της Τουρκίας και εν τέλει η ένταξή της στην ΕΕ[14]; Και ποιο το αντάλλαγμα για την Κυπριακή Δημοκρατία;

Κατά τρίτον, η προοπτική αποκόμισης οφέλους από το φυσικό αέριο δύναται να εξομαλύνει την αδιάλλακτη πολιτική θέση και στάση της Τουρκίας προς το Κυπριακό. Και τούτο διότι η ενδεχόμενη διέλευση αγωγού φυσικού αερίου από την επικράτειά της θα την επωφελούσε οικονομικά με δεδομένη την άμεση ανάγκη της εν λόγω χώρας προς εσωτερική ενεργειακή κατανάλωση και τα χαμηλά κόστη λόγω γειτνίασής της με την Κύπρο.

Στον αντίποδα, η Κυπριακή Δημοκρατία φαίνεται τα τελευταία χρόνια να απολαμβάνει μια προνομιακή διπλωματική θέση. Πρωτίστως, το ενεργειακό της εγχείρημα κινείται σε πνεύμα πλήρους νομιμότητας και επικουρείται, όπως προελέχθη, από δυνάμεις – καταλύτες της περιοχής σε θέματα ενέργειας. Επίσης, με δεδομένο ότι η αραβική άνοιξη έχει μετουσιωθεί σε αραβική σύρραξη με δυσνόητα πολιτικά, οικονομικά και χωρικά σύνορα, σ’ αυτή την περιοχή η Κύπρος φαντάζει η μόνη ειρηνευτική και σταθεροποιητική δύναμη. Επιπροσθέτως, ως προς την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας θα πρέπει να λεχθούν τα εξής: λαμβανομένης υπόψη της αρνησικυρίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, χωρίς την άρση της οποίας η ένταξη της Τουρκίας καθίσταται νομικά αδύνατη, δίνεται το περιθώριο στην Κυπριακή Δημοκρατία να απαιτήσει περισσότερα στο παζάρι των διαπραγματεύσεων. Δυνατό χαρτί στις διαπραγματεύσεις συνιστά και το φυσικό αέριο. Οι Τουρκοκύπριοι ως νόμιμοι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας θα απολαύουν των ενδεχόμενων κερδών από την εξόρυξη και πώληση μόνο υπό την αίρεση λύσεως του Κυπριακού και τη δημιουργία ενός  ενιαίου ανεξάρτητου κράτους.

Συμπερασματικά λοιπόν, οι παρούσες συγκυρίες ευνοούν την εξεύρεση λύσης του Κυπριακού∙ αποτελούν μια δελεαστική, θα λέγαμε, ευκαιρία προς επίλυσή του. Ο διεθνής μάλιστα παράγοντας, πιέζει ασφυκτικά προς μια εσπευσμένη επίλυση και η προοπτική οφέλους από το φυσικό αέριο καθιστά την επίλυση του Κυπριακού ζωτικής σημασίας. Τούτο διότι η διαχρονικά αδιάλλακτη αρνητική στάση της Τουρκίας δύναται να καμφθεί με δεδομένα την επιθυμία της για ένταξη στην ΕΕ και την ενεργό συμμετοχή της στο ενεργειακό παίγνιο της  περιοχής της Μέσης Ανατολής. Επιπροσθέτως, έχοντας υπόψη την ταραχώδη πολιτική κατάσταση της περιοχής και του ενεργειακού – γεωστρατηγικού παιγνίου στην ανατολική Μεσόγειο, η Κύπρος φαίνεται να πραγματώνει το δόγμα Νταβούτογλου περί της χώρας «των μηδενικών προβλημάτων», νοουμένου ότι το νησί διατηρεί άψογες σχέσεις με τις γειτνιάζουσες χώρες. Το μόνο που στέκει διαχρονικά άλυτο είναι το Κυπριακό.

Υπό μια οπτική γωνία η λύση αυτού θα τελειοποιούσε τη γεωστρατηγική θέση της  Κύπρου και θα έδινε μια οικονομική και επενδυτική ώθηση στο νησί υπό το πρίσμα αξιοποίησης των υδρογονανθράκων. Από την άλλη πλευρά η λύση δεν μπορεί να αποτελέσει αυτοσκοπό άνευ προϋποθέσεων και όρων. Μια συνθηκολόγηση δεν θα αποτελούσε παρά εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων της περιοχής και μια ληστρική υφαρπαγή του ορυκτού πλούτου του νησιού. Οι προϋποθέσεις – πυλώνες μιας βιώσιμης και δίκαιης λύσης εξειδικεύονται μέσα από τα επί μέρους κεφάλαια επίλυσης τα οποία πρέπει κατά τρόπο νομικό αλλά και πολιτικό να εγγυώνται την ομαλή και εύρυθμη λειτουργία ενός ενιαίου κράτους.

Εξάλλου, στον στυγνό ρεαλισμό των πολιτικών σχεδίων δεν μπορούμε να θεωρήσουμε την εισβολή ως μη γενόμενη. Η παραδοχή αυτή, εντούτοις, επέχει εν τη γενέσει της μια σημαίνουσα οπισθοχώρηση: την αναγωγή της τουρκοκυπριακής μειονότητας του 18% σε μια οντότητα αριθμητικά αφηρημένη έτσι ώστε να γίνεται λόγος για μια δικοινοτική – διζωνική λύση. Ωστόσο, το ευκταίο και το εφικτό σήμερα  είναι να ακολουθηθεί μια τέτοια πολιτική που να καταστήσει απόλυτο διαχειριστή των κερδών την Κυπριακή Δημοκρατία υπό τη μορφή ενιαίου κράτους, με μια και μόνον κυρίαρχη κυβέρνηση, σεβόμενη πάντα τα δικαιώματα του νόμιμου πληθυσμού και όλων των μειονοτήτων του νησιού. Το ζητούμενο, εν προκειμένω, είναι η μετατροπή της Κύπρου από ένα γεωπολιτικό άξονα των ξένων συμφερόντων σε ένα γεωπολιτικό αυθύπαρκτο κόμβο. Πράγμα όμως που απαιτεί μία σταθερή και ξεκάθαρη θέση της Κύπρου ∙ έναν αυτοπροσδιορισμό. Υποταγμένη στην βαρύνουσα σημασία της γεωγραφικής της θέσης, μετέωρη και υπάκουη ανά τους αιώνες στα θελήματα των «μεγάλων», η Κύπρος διαχρονικά αρκείτο σε μια στάση ουδετερότητας, σε μια εσώτερη διαδικασία εντοπισμού της ίδιας της ταυτότητάς της. Ο προικισμένος αυτός τόπος, λοιπόν, καλείται να μετατρέψει την δεισιδαιμονία σε ευλογία, να ορίσει την δική του ταυτότητα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[1] Καρατουλιώτης Ν., 2013, Γεωπολιτική Σκακιέρα – Η Ελλάδα στο κέντρο των γεωστρατηγικών συγκρούσεων, Αθήνα : Ηρόδοτος, σελ 250.

[2] Ρούκουνας Ε., 2006, Διεθνές Δίκαιο : Το κράτος και το έδαφος – Το δίκαιο της θάλασσας, τχ. Β’, Αθήνα – Κομοτηνή : Αντ. Ν. Σάκκουλας, σελ 70

[3] Μάλιστα, με το σχέδιο Ανάν, προτεινόμενο από τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών το 2004 Kofi Annan, οι Βρετανοί διεκδίκησαν και υφαλοκρηπίδα από την Κυπριακή Δημοκρατία.

[4]H αμερικανική εταιρεία «Noble Energy» δραστηριοποιείται στο θαλάσσιο οικόπεδο αρ. 12, η γαλλική εταιρεία «Total E&P Cyprus B.V» στα θαλάσσια οικόπεδα αρ. 10 και αρ. 11 και η ιταλο-κορεατική Κοινοπραξία «ENI/KOGAS» στα θαλάσσια οικόπεδα αρ. 2, αρ. 3 και αρ. 9.

[5] Υπέγραψαν τη Διακήρυξη της Αθήνας οι ηγέτες Ελλάδας, Κύπρου, Αιγύπτου. 09/12/2015 https://mignatiou.com/2015/12/xekinise-i-stratigikis-simasias-trimeris-sinodos-elladas-kiprou-egiptou/

[6] Ιστορικής σημασίας η Τριμερής Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ. 28/01/2016 http://www.sigmalive.com/news/politics/303767/istorikis-simasias-i-trimeris-kyprouelladasisrail

[7] Cyprus leaders in joint TV address. 24/12/2015 http://www.bbc.com/news/world-europe-35178163

[8] Μπαν: Η διευθέτηση στο Κυπριακό είναι πιο κοντά από ποτέ. 08/01/2016http://www.sigmalive.com/news/kypriako/298271/mpan-i-diefthetisi-sto-kypriako-einai-pio-konta-apo-pote

[9] Ομιλία Υπουργού Εξωτερικών Ν. Κοτζιά στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης για την ελληνική εξωτερική πολιτική. 29/11/2015 http://www.mfa.gr/epikairotita/diloseis-omilies/omilia-upourgou-exoterikon-kotzia-sto-panepistemio-tes-tekheranes-gia-ten-ellenike-exoterike-politike-tekherane-29112015.html

[10] Cypriot leaders negotiating on tough issues as talks progress, reports indicate. 01/02/2016 http://www.todayszaman.com/diplomacy_cypriot-leaders-negotiating-on-tough-issues-as-talks-progress-reports-indicate_411184.html

Κυπριακό: Μοναδικό αγκάθι το περιουσιακό λέει ο εκπρόσωπος του Ακιντζί. 03/01/2016 http://www.cnn.gr/news/kosmos/story/17316/kypriako-monadiko-agkathi-to-perioysiako-leei-o-ekprosopos-toy-akintzi

[11] Is the Cyprus problem nearing a solution?. 27/01/2016 http://www.todayszaman.com/columnists_is-the-cyprus-problem-nearing-a-solution_410747.html

[12] Νταβούτογλου Α., 2010,  Το Στρατηγικό Βάθος – Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας, Αθήνα : Ποιότητα, σελ 279.

[13] Μιντσεφ Ο., 2009,  Το ζήτημα της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο βιβλίο Νέο-Οθωμανισμός και ελληνική ταυτότητα του Καραμπελιά Γ. Αθήνα : Εναλλακτικές Εκδόσεις.

[14] Can Merkel convince Greek Cyprus to lift its EU veto on Turkey?. 15/02/2016 http://www.hurriyetdailynews.com/can-merkel-convince-greek-cyprus-to-lift-its-eu-veto-on-turkey.aspx?pageID=449&nID=94921&NewsCatID=409

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: