Η πορνεία στην σύγχρονη Ελλάδα

Scroll down to content

από τη Σοφία Τσατσαρίδου, ερευνήτρια της ομάδας «Κοινωνικά & Ανθρωπιστικά Ζητήματα»

Στην Ελλάδα, η κοινωνία χαρακτηρίζεται από πληθώρα ταμπού. Η θρησκευτική ταυτότητα, οι σεξουαλικές προτιμήσεις ή το πολιτικό φρόνημα κάποιου μπορούν να του εξασφαλίσουν μια θέση για κοινωνική κατακραυγή. Τι γίνεται όμως όταν ένα ολόκληρο επάγγελμα κατατάσσεται στα ανεπιθύμητα και δακτυλοδεικτούμενα;  Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πορνεία. Ο πιο απλός τρόπος για να περιγράψει κανείς το «αρχαιότερο» επάγγελμα του κόσμου είναι ως η σεξουαλική επαφή επί αμοιβής. Η πορνεία αποτελεί αδιαίρετο κομμάτι της κοινωνίας για αιώνες.[1] Η παρουσία της έχει υπάρξει έντονη στα μεγάλα αστικά ως αδιαίρετο κομμάτι του αστικού τοπίου. Όμως, παρά την ιστορία της και τον ρόλο του βαθιά ριζωμένου κοινωνικού θεσμού, ολόκληρος ο κλάδος παραμένει στο περιθώριο. Ιερόδουλες, οίκοι ανοχής, ολόκληρες περιοχές πόλεων καλύπτονται, καθώς έχει αποφασιστεί εδώ και αιώνες ότι ο αγοραίος έρωτας δεν μπορεί να θεωρηθεί κομμάτι της άσπιλης δίκαιης και καθωσπρέπει κοινωνίας.

Η πορνεία μπορεί να έχει διάφορα πρόσωπα. Οι εκδιδόμενοι μπορεί να είναι γυναίκες και άνδρες, αν και στην πλειοψηφία το επάγγελμα παραμένει γυναικεία υπόθεση. Οι ασκούντες μπορεί να προέρχονται από διάφορα κοινωνικά περιβάλλοντα, χωρίς να υπάρχει ορισμένος κανόνας . Η έρευνα στον κλάδο είναι δύσκολη καθώς πέρα από την παροδικότητα του επαγγέλματος υπάρχουν συχνά συνδέσεις με παράνομες ενέργειες π.χ. ναρκωτικά, εμπόριο λευκής σαρκός, ξέπλυμα χρήματος, καθιστώντας την καταμέτρηση αριθμών αδύνατη. [2]

Μέσω της έρευνας αυτής θα προβληθεί η κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα του σήμερα με τον αγοραίο έρωτα. Με την παρουσίαση της σχέσης της νεότερης Ελλάδας με την πορνεία, την σχετική νομοθεσία του κράτους καθώς και την καθημερινή βιοπάλη της κοινωνικής αυτής μερίδας θα γίνει μια προσπάθεια σκιαγράφησης της πραγματικότητας στην χώρα μας. Θα παρατεθεί, επίσης, η φεμινιστική άποψη για την πορνεία. Στόχος δεν είναι άλλος παρά η προβολή της περιθωριοποίησης ενός επαγγέλματος όχι και τόσο διαφορετικού από όλα τα άλλα.

Η πορνεία κατά την νεότερη ελληνική ιστορία

Ο ελληνικός χώρος έχει μακραίωνη ιστορία σχετική με τον αγοραίο έρωτα, ο οποίος συναντάται στην περιοχή ήδη από τα κλασσικά χρόνια (εταίρες, παλλακίδες κλπ.), ενώ έντονη είναι η παρουσία του και κατά τα βυζαντινά χρόνια. Η εισήγηση όμως θα ξεκινήσει από την δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους, αναλύοντας πως η πατριαρχική ελληνική κοινωνία περιθωριοποιούσε κατ’ επανάληψη επισήμως την πορνεία κατά τη διάρκεια της μέρας, αναζητώντας την εν τέλει  λάθρα  κατά την διάρκεια της νύχτας.

Με την ίδρυση του ελληνικού κράτος, οι «παστρικιές» ή οι «παξιμαδοκλέφτρες» ήταν λίγες και θύματα μεγάλης προκατάληψης. Η άκρως θρησκευόμενη και συντηρητική κοινωνία της εποχής δεν μπορούσε να δεχθεί τον θεσμό παρά μόνο πίσω από κλειστές πόρτες. Δεν κατοικούσαν μέσα στα πλαίσια των πόλεων ενώ οι πελάτες προσπαθούσαν να περνάν απαρατήρητοι, λόγω κοινωνικής κατακραυγής.[3]

Η περιοχή που στιγματίστηκε για σχεδόν ένα αιώνα ως χώρος εκπόρνευσης ήταν τα θρυλικά Βούρλα. Όπως συχνά συμβαίνει με τα μεγάλα λιμάνια, έτσι και δίπλα στο λιμάνι του Πειραιά, που την δεκαετία του 1840 άρχισε να αναπτύσσεται, εμφανίστηκε το πιο μεγάλο κέντρο εκπόρνευσης. Τοποθετημένο στην Δραπετσώνα στέγαζε αρκετές ιερόδουλες υπό απάνθρωπες συνθήκες.[4] Όλα γίνονταν κάτω από στενή κρατική επίβλεψη καθώς γύρω από το πορνείο υπήρχε μεγάλη εγκληματικότητα πάσης φύσεως. Επίσης, σύμφωνα με το διάταγμα στις 31-12-1836, «Προς κώλυσιν της μεταδόσεως του αποτροπαίου και βδεληρού πάθους [της αφροδισιακής νόσου]», οι ιερόδουλες θα έπρεπε να περιορίζονται και να εξετάζονται τακτικά. Λίγα χρόνια αργότερα, ο νόμος 3032/1922 στόχευε στην εποπτεία των ασέμνων γυναικών και η φυλάκισή τους. Δεν εφαρμόσθηκε ποτέ. [11]

Η κατάσταση άρχισε να μεταβάλλεται δραστικά όταν τα Βούρλα αποτελούσαν πια κατοικημένη περιοχή μετά την μικρασιατική καταστροφή. Τα Βούρλα έδυσαν τελειωτικά κατά την γερμανική Κατοχή και μετατράπηκαν σε φυλακές. Δεν λειτούργησαν ποτέ ξανά.

Ανάλογη περιοχή στην Θεσσαλονίκη ήταν η Μπάρα, μια φτωχογειτονιά, κοντά στο λιμάνι, όπου η κάθε ιερόδουλη είχε και το νοικοκυριό της στο ίδιο κτίριο. Οι γυναίκες παρουσιάζονταν στα παράθυρα για να δειχθούν και να προσελκύσουν πελάτες. Στην Μπάρα ήταν έντονη η εγκληματικότητα και ειδικά οι συμμορίες που έρχονταν σε σύγκρουση για την κυριαρχία στην περιοχή.[5] Περίοδος ακμής της ήταν ο μεσοπόλεμος όπου συχνά η περιοχή δεχόταν μεγάλα ξένα στρατεύματα. Μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Μπάρα παράκμασε κυρίως λόγω της επιμονής του  Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, της Εκκλησίας, και του ΟΗΕ, που την χαρακτήρισε «ντροπή της Θεσσαλονίκης». Οι οίκοι ανοχής μεταφέρθηκαν προς στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό αλλά και την περιοχή του Βαρδάρη.[6]

Κατά την δεκαετία του 1950, η πιο θρυλική περιοχή με τα «κόκκινα φωτάκια», η Τρούμπα, άρχισε να αποκτά τις πρώτες ιερόδουλες. Υπήρξε ραγδαία ανάπτυξη και πέρα από τους κλασσικούς οίκους, δημιουργήθηκαν βαριετέ, καμπαρέ και κέντρα διασκέδασης. Η Τρούμπα μετατρεπόταν σε ένα καθημερινό στίβο που «ο άνδρας αγωνιζόταν να πάρει εκείνο που ήθελε και η γυναίκα να του το δώσει με όσων το δυνατόν μεγαλύτερα ανταλλάγματα».[7]

Η περιοχή είχε θαμώνες κάθε οικονομικής κατάστασης και κοινωνικής τάξης ενώ ανθούσε οικονομικά. Εν αντιπαραθέσει, οι ιερόδουλες συχνά δεν έβγαζαν πολλά χρήματα ειδικά εάν βρίσκονταν υπό την «μαντάμα» του σπιτιού. Συχνά οι ιερόδουλες είχαν κανονικές δουλειές κατά την διάρκεια της ημέρας για να συντηρήσουν τις οικογένειές τους. Μεγάλο γεγονός θεωρούταν η αγκυροβόληση του αμερικανικού στόλου που γέμιζε την Τρούμπα με ναύτες και «ακριβά» δολάρια. Η Τρούμπα άρχισε να χάνει το φως της την δεκαετία του ’70.[8],[9].

Κατά την περίοδο άνθησης της Τρούμπας, ο νόμος 3310/1955 «Περί Καταπολεμήσεως των Αφροδισίων Νόσων και Άλλων Τινών Διατάξεων» το όριο ηλικίας καθορίστηκε στα 18 χρόνια ενώ απαγορεύθηκε η ομαδική πορνεία. Ακολούθησε ο νόμος 4095/1960 ο οποίος έκανε την καθημερινή ζωή για τις ιερόδουλες ιδιαίτερα δύσκολη καθώς χρειάζονταν ειδικά άδεια για ενοικίαση σπιτιού και δωματίου ξενοδοχείου, κάνοντας τις γυναίκες αυτές έρμαια των αστυνομικών αρχών.

Από την δεκαετία του ’80 και μετά, το πρόσωπο της πορνείας στην Ελλάδα αλλάζει. Είναι πια εισαγόμενη. Γυναίκες κυρίως από την Ανατολική Ευρώπη αρχίζουν να καταφθάνουν υποσχόμενες ένα καλύτερο αύριο, το οποίο μάλλον δεν ήρθε ποτέ. Τα πορνεία μεταφέρθηκαν προς την περιοχή του Μεταξουργείου και στην κακόφημη πια Λεωφόρο Συγγρού. [10]

Υπό το πρίσμα του φεμινισμού

Ο φεμινισμός αποτελεί την πεποίθηση για κοινωνική, οικονομική και πολιτική ισότητα των φύλων. Παρά την δυτική προέλευσή του, ο φεμινισμός είναι πια ένα παγκόσμιο κίνημα ώστε να μεταβληθεί η πατριαρχική βάση της κοινωνίας. [14], [15], [16].

Μέσα στους κόλπους των φεμινιστριών υπάρχουν πολλές διαφορετικές απόψεις. Αρχικά, πολλές ιερόδουλες έχουν δηλώσει φεμινίστριες στηρίζοντας το κίνημα και το ίδιο το κίνημα τις στηρίζει, αναγνωρίζοντας το ρόλο τους.[12] Όμως, υπάρχει η άποψη ότι η πορνεία είναι ταυτόχρονα μια συνέπεια και ένα σύμπτωμα της έμφυλης εκμετάλλευσης. Βέβαια, φεμινιστική θεωρία αντιπαραβάλλεται όχι στους εργαζόμενους αλλά στην ίδια την σεξουαλική βιομηχανία. Θεωρεί ότι οι ιερόδουλες πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης, περιορίζονται οικονομικά και μέσω της βιομηχανίας πορνό κυρίως «προωθείται» ο βιασμός και η σεξουαλική κακοποίηση. Ακόμη μια κυρίαρχη άποψη είναι η εικόνα της πορνείας. Παρόλο που σαν έννοια ο αγοραίος έρωτας θεωρείται ουδέτερος, έχει συνδεθεί αδιαμφισβήτητα με το γυναικείο φύλο, βάσει κοινωνικών στερεοτύπων. [13]

Νομοθεσία

Ο νόμος 2734/1999 είναι σήμερα ο νόμος με την κυριότερη ισχύ. Θέτει προϋποθέσεις για την άσκηση του επαγγέλματος όπως ηλικία άνω των 18 ετών και νόμιμη άδεια παραμονής στην χώρα, συχνή εξέταση για  αφροδίσια νοσήματα, ψυχικές ασθένειες ή εξάρτηση από ναρκωτικές ουσίες. Η άδεια άσκησης επαγγέλματος δίνεται από τις τοπικές αρχές ενώ επιβάλλεται συχνή ιατρική εξέταση.

Το άρθρο 3 κάνει εκτενή περιγραφή για τις συνθήκες εγκατάστασης των εκδιδόμενων προσώπων. Πρέπει να δοθεί άδεια από τον ιδιοκτήτη και των υπόλοιπων ενοίκων εάν βρίσκεται σε πολυκατοικία. Απαγορεύεται να στεγάζεται σε διατηρητέα κτίσματα ή να βρίσκεται σε ακτίνα 200 μέτρων από δημόσιες υπηρεσίες και δημόσια κτίσματα (δημαρχεία, σχολεία, δημόσια γυμναστήρια κλπ). Το αστικό πυκνοκατοικημένο τοπίο της πρωτεύουσας μόλις κρίθηκε ακατάλληλο.[11], [18]

Οι νόμοι υπ’ αριθμόν 4238/2014 και 4249/2014 έθεσαν τα ξενοδοχεία τριών και άνω αστέρων ως περιοριστικό όρο για την στέγαση πορνείου. Το 2014 κατατέθηκαν 230 αιτήσεις για άδεια λειτουργίας οίκων ανοχής. Από αυτούς μόνο ο ένας βρέθηκε υπό συζήτηση. Ο αριθμός των οίκων ανοχής που λειτουργεί χωρίς άδεια αλλά εν γνώσει των αστυνομικών αρχών της περιοχής είναι πολύ μεγάλος.[19],[20]

Η ελληνική πραγματικότητα

Στην Ελλάδα του σήμερα η κατάσταση της πορνείας είναι ελεγχόμενη από την αστυνομία. Οι περισσότεροι οίκοι ανοχής παραμένουν παράνομοι καθώς δεν τηρούν τα νομικά πλαίσια όμως λειτουργούν κανονικά και σε πληθώρα.

Οι περιοχές στην πρωτεύουσα, που θα προσφύγει ο καταναλωτής του αγοραίου έρωτα είναι πολλές. Αρχικά η οδός Φυλής κάτω από την πλατεία Ομονοίας είναι η πιο πυκνή σε οίκους ανοχής περιοχή. Ακολουθεί η οδός Ιάσονος στο Μεταξουργείο, η οποία θεωρείται κατώτερης ποιότητας λόγω τον χαμηλότερων τιμών καθώς και του πελατολογίου που αποτελείται αποκλειστικά από μετανάστες. Στην οδό Συγγρού, πλέον, βρίσκονται τα πιο ποιοτικά πορνεία της Αθήνας, τα Studios. Οι τιμές συχνά καθορίζονται ανάλογα με τις κοινωνικές ομάδες που θέλουν να προσελκύσουν οι επιχειρήσεις, καθώς είναι σύνηθες να  αποκλείονται οι μετανάστες λόγω των τιμών. [21], [23].

Στην Αθήνα λειτουργούν σε πλήρη νομιμότητα μονάχα 8 από τα 759 πορνεία. Τα στοιχεία της αστυνομίας αναφέρουν μονάχα 300 οίκους ανοχής.

Οι ιερόδουλες είναι οργανωμένες μέσω του Σωματείου Εκδιδόμενων Προσώπων Ελλάδος, το οποίο αριθμεί 5.000 με 6.000 μέλη. Τα μέλη φορολογούνται κανονικά καθώς εξετάζονται τακτικά για Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα. Από την άλλη πλευρά, πολλές είναι οι ιερόδουλες που εργάζονται παράνομα. Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί αύξηση των οροθετικών μεταξύ των ελεύθερων επαγγελματιών του αγοραίου έρωτα, καθώς και η διάδοση ΣΜΝ. Πολλές ήταν οι ιερόδουλες που λόγω των νόμων του 2014 βρέθηκαν χωρίς στέγαση στα «πεζοδρόμια», σχεδόν 9.000. [22]

Η πορνεία τα πρώτα χρόνια της κρίσης

Τα μεγέθη της πορνείας εκτινάχθηκαν κατά τα πρώτα χρόνια της κρίσης. Τα διεθνή μέσα μιλούσαν για γύρω στις 20.000 γυναίκες, με την πλειοψηφία αυτών να είναι γυναίκες που δεν μπορούσαν να φροντίσουν την οικογένεια τους. Ήταν η πρώτη φορά μετά από χρόνια που οι Ελληνίδες θεωρούνταν πλειοψηφία ανάμεσα στις αλλοδαπές συναδέλφους από την δεκαετία του ’70. [24]

Η τιμή λειτούργησε αναλογικά με την προσφορά και την ζήτηση. Ενώ ο αριθμός των ιερόδουλων αυξανόταν ταχύτατα, η ζήτηση των πελατών μειωνόταν σημαντικά καθώς δεν μπορούσαν να πληρώσουν για τις προσφερόμενες υπηρεσίες. Οι τιμές μειώθηκαν κατά 7%, με το μέσο όρο να πέφτει στα 17 ευρώ.[25]

Συμπεράσματα

Η πορνεία, λοιπόν, δεν αποτελεί τίποτα άλλο πέρα από μια αντανάκλαση της κοινωνίας. Διογκώνεται και συστέλλεται με βάση τις κοινωνικές συνθήκες και την οικονομική ευημερία. Μπορεί να επιδείξει ένα συνονθύλευμα διαφορετικών ατόμων από κάθε φύλο, τάξη και κοινωνικό περιβάλλον που ως κοινό παρανομαστή έχουν να βγάλουν τα προς το ζην.  Παρά την προσπάθεια της κοινωνίας να την κρύβει κάτω από το χαλί και να δαιμονοποιεί την άσκηση , θα υπάρχει πάντα υπό τον ρόλο του κοινωνικού θεσμού και ας μην το βλέπουν έτσι οι 15.000 ιερόδουλες που εργάζονται οργανωμένα ή όχι σήμερα στην Αθήνα. Αυτές οι γυναίκες άλλωστε έχουν να αντιμετωπίσουν καθημερινά την καταπίεση και την εκμετάλλευση στις οποίες προσπαθεί να αντισταθεί καθημερινά ο φεμινισμός. Όσο καλά οργανωμένες και αν είναι οι κοινωνικές δομές, τα προβλήματα που προκύπτουν δύσκολα θα πάψουν αν δεν απελευθερωθεί από την κοινωνική σκέψη taboo το «αρχαιότερο επάγγελμα» του κόσμου.


Βιβλιογραφία

  • Britannica, Prostitution.Διαθέσιμο εδώ.
  • Γκέσιου Μ., Κυριακίδου Σ.(χ.χ), ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΛΕΥΚΗΣ ΣΑΡΚΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ (Μη εκδοθείσα πτυχιακή διατριβή). Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Καβάλας.
  • Σιτάρας Θ.(2012) Πόθοι και Πάθη στην Παλιά Αθήνα :1834-1938. Αθήνα: Ωκεανίδα.
  • Σώλου Τ.(χ.χ.) ‘Βούρλα, Το τεράστιο μπορντέλο στη Δραπετσώνα που έφτιαξε ο δήμος του Πειραιά και λειτουργούσε υπό την προστασία της Αστυνομίας’, Η μηχανή του χρόνου. Διαθέσιμο εδώ .
  • ‘Τα πορνεία της Θεσσαλονίκης στην περίφημη Μπάρα’, Η μηχανή του χρόνου. Διαθέσιμο εδώ .
  • Thessaloniki art and culture, Η ιστορία της απαγορευμένης ερωτικής Θεσσαλονίκης. Διαθέσιμο εδώ .
  • ‘Τρούμπα, η αληθινή ιστορία πίσω από τα φανάρια’, (2014), Η μηχανή του χρόνου. Διαθέσιμο εδώ .
  • Ροδίτη Βασιλική(2015), Πειραιάς: από τα Βούρλα στην Τρούμπα, Βόλος: Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Διαθέσιμο εδώ .
  • ‘Οι πελάτες της Τρούμπας και τα μυστικά του κονσομασιόν’, Η μηχανή του χρόνου . Διαθέσιμο εδώ .
  • Μουχτάρη Χ., Τρεμούλη Σ.,(2005) Αυτοαντίληψη-εικόνα εαυτού και ψυχολογική κατάσταση της εκδιδόμενης γυναίκας. Ηράκλειο: Ανώτατο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. Διαθέσιμο εδώ .
  • Μπέλης Α.(2018), Αστικός χώρος και «ετεροτροπίες».Σεξουαλικότητα και πορνεία στον αστικό ιστό. Θεσσαλονίκη: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Διαθέσιμο εδώ .
  • Barbara Sullivan, Feminist Approaches to the sex industry, Queensland: University of Queensland. Διαθέσιμο εδώ .
  • Melissa Hope Ditmore, (2006) Encyclopedia of sex work and prostitution. Greenwood Publishing Group. Διαθέσιμο εδώ .
  • Britannica, Διαθέσιμο εδώ .
  • Παπαγεωργίου Γ.(2005), Ηγεμονία και Φεμινισμός, Αθήνα: ΤΥΠΩΘΗΤΩ
  • Baylis J., Smith S., Owens P. (2011), Η παγκοσμιοποίηση της Διεθνούς Πολιτικής: Μια εισαγωγή στις διεθνείς σχέσεις. Θεσσαλονίκη: ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ Α.Ε.
  • Ν. 2734/1999, Εκδιδόμενα με αμοιβή πρόσωπα και άλλες διατάξεις. Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Α-161/5-8-1999)
  • Γεωργιόπουλου Τ.(2016), ‘Η νομοθεσία εξωστρακίζει τους οίκους ανοχής από την Αθήνα’, Η καθημερινή. Διαθέσιμο εδώ .
  • Ν.4238/2014, Πρωτοβάθμιο Εθνικό Δίκτυο Υγείας (Π.Ε.Δ.Υ.), αλλαγή σκοπού Ε.Ο.Π.Υ.Υ. και λοιπές διατάξεις. Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Α-681/17-2-2014).
  • Ν.4249/2014, Αναδιοργάνωση της Ελληνικής Αστυνομίας, του Πυρο− σβεστικού Σώματος και της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, αναβάθμιση Υπηρεσιών του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη και ρύθμιση λοιπών θεμάτων αρμοδιότητας Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη και άλλες διατάξεις. Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Α-1107/24-3-2014).
  • Βαρδέλης Σ.(2012), ‘Η μαχητική Πρόεδρος των ιερόδουλων’, Τα Νέα. Διαθέσιμο εδώ .
  • ΤοΒΗΜΑteam(2014), ‘Στο ΣτΕ οι εκδιδόμενες γυναίκες για τους νέους όρους σε οίκους ανοχής’, Το ΒΗΜΑ. Διαθέσιμο εδώ .
  • Ανδριανόπουλος Θ.(2017), ‘Οίκοι αν(τ)οχης’, AthensSocialatlas. Διαθέσιμο εδώ .
  • Reid R.(2015), ‘The hidden cost of Greece’s economic crisis’, The telegraph. Διαθέσιμο εδώ .
  • Magra (2018), ‘’They Don’t Have Money’: Greece’s Prostitutes Hit Hard by Financial Crisis’, The New York Times. Διαθέσιμο εδώ .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: