Λιβύη: ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο

Scroll down to content

του Αθανάσιου Σιαμπλή

Το κράτος της Λιβύης συγκεντρώνει τα «αρνητικά» φώτα της δημοσιότητας, καθώς βρίσκεται αντιμέτωπο με το ενδεχόμενο ενός εμφυλίου πολέμου μεταξύ του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ που ελέγχει το ανατολικό κομμάτι και της διεθνούς αναγνωρισμένης κυβέρνησης του Φαγέζαλ Σαράτζ στην Τρίπολη. Πρόκειται για ένα γεγονός, το οποίο όσο δεν επιλύεται είτε από τις αντικρουόμενες δυνάμεις είτε από τα ισχυρά κράτη της Δύσης, τόσο θα βυθίζει την Λιβύη σε πολιτικό «αδιέξοδο».

Αρχικά, τον Δεκέμβριο του 2015 υπογράφεται από τους εκπρόσωπους της κοινωνίας των Λίβυων πολιτών και των βουλευτών στο Μαρόκο μια συμφωνία, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Το αποτέλεσμα της Συμφωνίας αυτής ήταν ο σχηματισμός της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας και η ταυτόχρονη αναγνώρισή της από την Διεθνή Κοινότητα χωρίς ωστόσο να αναγνωρίζεται από το κοινοβούλιο στην Ανατολική Λιβύη και τον «επικεφαλής» αυτής, Χαλίφα Χάφταρ. Εν συνεχεία η αποτυχία εύρεσης πολιτικοδιπλωματικής λύσης, η οποία αποδεικνύεται όχι μόνο από το «ναυάγιο» της συνάντησης των δύο πλευρών στο Παρίσι το 2017 αλλά και από το «μποϊκοτάζ» του Χάφταρ στη Διεθνή Διάσκεψη στο Παλέρμο, ενώ είχε συμφωνηθεί εκατέρωθεν η διεξαγωγή εκλογών, όξυνε την σύγκρουση σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο.

Αποκορύφωμα αυτής δύναται να χαρακτηριστεί η 25ηΙουνίου του 2018, κατά την οποία ο Λιβυκός Εθνικός Στρατός (ΛΕΣ), υπό τον Χαλίφα Χαφτάρ, θέτει υπό τον έλεγχό του την «Πετρελαϊκή Ημισέληνο» στην βορειοανατολική Λιβύη και την πόλη Ντέρνα. Η τελευταία αποτελούσε προπύργιο ακραίων ισλαμιστικών οργανώσεων, συνεπώς η κατάκτηση της εντασσόταν στον αγώνα κατά της Ισλαμικής «Τρομοκρατίας» από τον Χάφταρ που είχε ξεκινήσει από την Βεγγάζη το 2014.Επιπλέον από τον Γενάρη του τρέχοντος έτους, ο ΛΕΣ έχει ξεκινήσει εκστρατεία κατάκτησης της Νότιας Λιβύης, η οποία καλύπτεται από έρημο και συμπεριλαμβάνει τις περιοχές Αλ-Σαράρα και Σεμπχά.

Απέναντι από την κατάσταση στη Λιβύη, κατά την οποία οι μάχες συνεχίζονται μέχρι και σήμερα λίγα χιλιόμετρα έξω από την Τρίπολη, με τους νεκρούς να ξεπερνούν τους 400 σύμφωνα με τον ΟΗΕ και τους πρόσφυγες τους 39 χιλιάδες, η στάση της Διεθνούς Κοινότητας ενδέχεται να χαρακτηριστεί ως εξαιρετικά αμφιλεγόμενη.

ηργηρη

Ειδικότερα, η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στηρίζουν τον Χάφταρ, με τα τελευταία να κατηγορούνται για στρατιωτική υποστήριξη στον στρατάρχη λόγω των υπολειμμάτων των πυραύλων(LJ-7 κινεζικής κατασκευής) που εντοπίστηκαν μετά τις επιδρομές, τους οποίους έχουν αναπτύξει στην Ανατολική Λιβύη, ενώ ταυτόχρονα η Τουρκία και το Κατάρ στηρίζουν τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση. Παρόμοια αμφιθυμία επικρατεί και εντός του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, διότι τα κράτη-μέλη δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν στη βρετανική πρόταση που ζητούσε παύση των εχθροπραξιών.

Συγκεκριμένα η Ρωσία αντιτάχθηκε στο κείμενο που καλούσε τις δυνάμεις του στρατάρχη να σταματήσουν τις επιθέσεις προς την πρωτεύουσα της Λιβύης, ζητώντας να συμπεριληφθούν στην πρόταση όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Παράλληλα, η απόφαση, από τις ΗΠΑ, περί προσωρινής απομάκρυνσης των αμερικανικών δυνάμεων από την Λιβύη, έχει προκαλέσει πολλά ερωτηματικά σχετικά με την πραγματική «στήριξη» στην διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση του Σάρατζ. Στο σημείο αυτό, αξίζει να επισημανθεί πως ο Χάφταρ όντας αιχμάλωτος στην Ουάντι Ντουμστον πόλεμο μεταξύ Λιβύης και Τσαντ (1978-1987), κατάφερε να αποδράσει μέσω μυστικής στρατιωτικής επιχείρησης των ΗΠΑ, λαμβάνοντας μετέπειτα πολιτικό άσυλο στις ΗΠΑ και επιστρέφοντας 20 χρόνια αργότερα, το 2011, στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ εναντίον του Καντάφι.

Κατά το συγκείμενο οδηγούμαστε στο συμπέρασμα, πως όσο οι κεντρικές και οι περιφερειακές δυνάμεις δεν υιοθετούν μια κοινή γραμμή, η οποία θα ενσωματώνει την λαϊκή εντολή των Λίβυων, αυτό ενδέχεται να οδηγήσει: Πρώτον, στη δημιουργία πρόσφορου εδάφους για την ανάδυση του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο θα δυσχεράνει την διαχείριση-αντιμετώπιση της υφιστάμενης κατάστασης εντός της Λιβύης και δεύτερον στην «είσοδο» της Λιβύης, για δεύτερη φορά μετά το 2011 και την πτώση του Καντάφι, στον «φαύλο κύκλο» της βίας, της διχόνοιας και των αντιμαχόμενων συμφερόντων.

logo_transparent

H SAFIA (Student Association For International Affairs) δεν υιοθετεί ως Οργανισμός πολιτικές θέσεις. Οι απόψεις που δημοσιεύονται στο The SAFIA Blog αποδίδονται αποκλειστικά στους συγγραφείς  και δεν αντιπροσωπεύουν απαραίτητα τις απόψεις του Σωματείου, του Διοικητικού Συμβουλίου ή των κατά περίπτωση και καθ’οιονδήποτε τρόπο συνεργαζόμενων φορέων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: