Νιγηρία: Αστυνομική βία και το κίνημα #EndSARS

του Κωνσταντίνου Καραλαριώτη, Ερευνητή της Ομάδας Κοινωνικών Ζητημάτων

Εισαγωγή

Σκοπός της παρούσας ανάλυσης είναι η περιγραφή του φαινομένου της αστυνομικής βίας, και δη της εκτεταμένης και ασύμμετρης χρήσης αυτής, από τo αστυνομικό σώμα της Νιγηρίας και, συγκεκριμένα, την μονάδα SARS. Με το χρονικό της αστυνομικής βίας να μετράει πολύ περισσότερο από μια δεκαετία στην αφρικανική χώρα, έμφαση θα δοθεί στα γεγονότα του τελευταίου χρόνου, συμπεριλαμβανομένου του κινήματος #EndSARS.

 Η κατάσταση στη Νιγηρία

Με τη Νιγηρία να ανακτά την ανεξαρτησία της μόλις το 1960, η οικονομικοπολιτική πορεία της χώρας χαρακτηρίζεται από περιορισμένα βήματα προόδου. Την παρούσα στιγμή, διανύει την τρίτη προσπάθεια εγκαθίδρυσης ενός βιώσιμου δημοκρατικού συστήματος (από το 1999), καθώς, στο μεταξύ, στρατιωτικά καθεστώτα επανειλημμένως έχουν επιδιώξει και κατορθώσει να καταλάβουν την εξουσία, επιβάλλοντας κατ’αυτόν τον τρόπο μακροχρόνιες δικτατορίες. Η αφρικανική χώρα, μέχρι και σήμερα, αντιμετωπίζει δυσκολίες στην εύρυθμη λειτουργία των μηχανισμών της τόσο σε πολιτικό επίπεδο (εσωτερική ασφάλεια, διαφθορά, επιβολή του νόμου κ.ο.κ), όσο και σε οικονομικό (συγκρατείς ρυθμοί ανάπτυξης, ανεπαρκής διαχείριση χρηματοοικονομικών σχέσεων, υψηλά ποσοστά ανεργίας κ.ο.κ). Στο πλαίσιο, λοιπόν, των εν λόγω δυσλειτουργιών εντοπίζεται και το ζήτημα της αστυνομικής βίας, το οποίο εμπερικλείεται στο γενικότερο θέμα της διαφθοράς που παρατηρείται να διαδραματίζεται στα αστυνομικά σώματα της χώρας (BTI, 2020).

Αστυνομική Βία / Κρατικό Μονοπώλιο Βίας: Όροι, ορισμοί και νόμοι

 O Emesowum (2017) ορίζει ως αστυνομική βία οποιαδήποτε αδικαιολόγητη ή επιδιωκώμενη παρενόχληση, λεκτική επίθεση, φυσική/ψυχική κακοποίηση, καταστροφή ιδιοκτησίας ή πρόκληση θανάτου ως αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης με την αστυνομία ή εσκεμμένης αδράνειας της αστυνομίας. Υπογραμμίζει, ωστόσο, πως η αστυνομική βαναυσότητα (police brutality) είναι μια από τις μορφές της αστυνομικής βίας (police violence), όροι που συχνά συγχέονται από τους ανθρώπους. Στην επίσημη ιστοσελίδα της, η Διεθνής Αμνηστία, αναφέρεται στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεδομένου ότι συχνά συνεπάγεται στέρηση του δικαιώματος στην ζωή, ενώ η  αδικαιολόγητη και εκτενής χρήση, λαμβάνει τη μορφή βασανιστηρίων ή άλλων μορφών κακομεταχείρισης. 

Είναι γεγονός πως οι θεωρητικές προσεγγίσεις και ανάλυση της βίας εν γένει και -κατ’ επέκταση- της αστυνομικής δύνανται να είναι απεριόριστες σε έκταση, αλλά και σε λεκτικές διατυπώσεις. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη πως η αστυνομική βία αποτελεί μέρος και έκφραση της κρατικής, ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διατυπώσεις θεωρητικών που παρατίθενται από τον Χαραλαμπόπουλο (2019). Μεταξύ άλλων, παραθέτει τη θεώρηση του Huer, όπου το κρατικό μονοπώλιο της βίας επιτρέπει τρεις διαφορετικούς προσδιορισμούς: α) ως “δημόσιο αγαθό” για την “εσωτερική ασφάλεια”, β) ως φορέα που επιτυγχάνει την κοινωνική συνοχή και πειθάρχηση του πληθυσμού δια της απαγόρευσης και διαχείρισης της ιδιωτικής βίας και γ) ως θεσμός ασφαλείας, του στρατού, της αστυνομίας και των σωφρονιστικών θεσμών. Στο πλαίσιο της ρεαλιστικής σχολής, ο Sorensen, θεωρεί πως το κράτος, ομοίως σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, είναι κυρίαρχο, καθώς “ελέγχει τα μέσα της φυσικής βίας σε έναν κόσμο ανασφάλειας με τη βίαιη σύγκρουση πάντοτε πιθανή”. 

Από την άλλη, σύμφωνα με τον Μαρκαντωνάτο, ο συσχετισμός του μονοπωλίου της βίας με την “κοινωνική συνοχή” έχει ως βάση τη φιλοσοφία του κοινωνικού συμβολαίου και του πολιτικού φιλελευθερισμού, με θεωρητικούς όπως ο Hobbes και ο Weber να αποτελούν εκφραστές αυτής της θέσης. Επίσης, η νόμιμη αξίωση του κράτους στο μονοπώλιο της βίας, θεωρήθηκε ο λόγος της γένεσης της κοινωνικής συναίνεσης έναντι της κρατικής εξουσίας, ούτως ώστε η κοινωνία να μην μεταβεί σε μια “κατάσταση αναρχίας” (Χαραλαμπόπουλος, 2019).

Τέλος, καθώς στόχος είναι η παρουσίαση ορισμένων ενδεικτικών θέσεων, ενδιαφέρον παρουσιάζει η “κατάσταση εξαίρεσης” που αναλύει ο Giorgio Agamben, σύμφωνα με τον οποίο “στον σύγχρονο κόσμο η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης τείνει να εμπερικλείεται στην έννομη τάξη και να παρουσιάζεται ως καθαυτή νομική κατάσταση”, με απότοκο τα όρια μεταξύ κατάστασης εξαίρεσης και “κανονικότητας” της έννομης τάξης να είναι ασαφή. Συνεπώς, αντιλαμβανόμαστε πως οι τρόποι, για να “φωτιστεί” το συγκεκριμένο ζήτημα, ποικίλουν, όπως και οι θέσεις των θεωρητικών (Χαραλαμπόπουλος, 2019).

Πέραν, ωστόσο, των θεωρητικών προσεγγίσεων και συζητήσεων περί πηγών και εκφάνσεων του προβλήματος, το ζήτημα της αστυνομικής βίας συναντάται και στο διεθνές δίκαιο, όπου σαφής και αυστηρή νομολογία ορίζουν πώς και πότε πρέπει να γίνεται χρήση βίας. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, δεν πρέπει να λησμονούμε πως η βασικότερη υποχρέωση των κρατικών εξουσιών, συμπεριλαμβανομένης και της αστυνομικής αρχής, είναι ο σεβασμός και η προστασία του δικαιώματος στην ανθρώπινη ζωή. Πιο συγκεκριμένα, τα Ηνωμένα Έθνη υιοθέτησαν τις Βασικές Αρχές για τη Χρήσης Βίας και Πυροβόλων Όπλων από Μέλη των Σωμάτων Ασφαλείας (1990), στις οποίες γίνεται ρητή αναφορά πως οι αστυνομικοί οφείλουν να εφαρμόζουν μη βίαια μέσα προτού καταφύγουν στη χρήση βίας, την οποία πρέπει και να χρησιμοποιήσουν στο ελάχιστο δυνατό βαθμό∙ ακόμη και αν η σύννομη χρήση βίας κριθεί αναπόφευκτη, πρέπει να γίνεται με αυτοσυγκράτηση και με τέτοιο τρόπο που να ελαχιστοποιούν τις ζημιές και τις σωματικές βλάβες. Επίσης, βάσει των Αρχών, οι Κυβερνήσεις πρέπει να διασφαλίζουν πως η χρήση με αυθαίρετο τρόπο βίας και πυροβόλων όπλων από τα σώματα ασφαλείας τιμωρείται ως ποινικό αδίκημα από το εθνικό δίκαιο της εκάστοτε χώρας.

Η Νιγηρία, συγκεκριμένα, αναφέρει στο Σύνταγμα, σε συνδυασμό με την Πράξη περί Απόδοσης της Ποινικής Δικαιοσύνης (Administration of Criminal Justice Act – ACJA, 2015), πως κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να υποβάλλεται σε βασανισμό (Μέρος 34, Άρθρο 1), ενώ υπογραμμίζεται πως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια πρέπει να διατηρείται και να ενισχύεται ως αξία (Μέρος 17, Άρθρο 2, παράγραφος b). Ωστόσο, παρά την απαγόρευση, ο βασανισμός δεν αποτελεί ξεχωριστό διωκόμενο έγκλημα. Εν τούτοις, η εν λόγω Πράξη πρέπει να υιοθετηθεί από την εθνική νομοθεσία ούτως ώστε να τεθεί σε πλήρη ισχύ σε όλες τις πολιτείες (Διεθνής Αμνηστία, 2020)∙ τη στιγμή που γράφεται η παρούσα ανάλυση, ο ACJA έχει υιοθετηθεί από 30 πολιτείες, με αυτές στο σύνολο να είναι 36 (Partners West Africa Nigeria, 2020). 

Συγχρόνως, το κράτος αποτελεί μέρος διαφόρων περιφερειακών και διεθνών συμβάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που απαγορεύουν την χρήση βασανιστηρίων και άλλων μέσων κακομεταχείρισης. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται η Σύμβαση των ΗΕ κατά των Βασανιστηρίων και άλλων τρόπων σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας, το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, αλλά και τη Σύμβαση κατά των Αναγκαστικών Εξαφανίσεων

Σύντομη αναδρομή στη δημιουργία και τη λειτουργία της μονάδας SARS

Το αστυνομικό σώμα της Νιγηρίας (Nigeria Police Force, NPF) συγκροτήθηκε με ενιαία μορφή το 1930, ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης βόρειων και νότιων αστυνομικών δυνάμεων, αποτελώντας κατ’αυτόν τον τρόπο την πρώτη εθνική αστυνομία της τότε αποικίας (NPF Official Site). Στα τέλη του προηγούμενου αιώνα, το 1992, σχηματίζεται η μονάδα SARS (Special Anti-Robbery Squad), ως μέθοδος αντιμετώπισης ένοπλων ληστειών, οι οποίες μάστιζαν αρκετά χρόνια τη χώρα. Ήδη από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της μονάδας, παρατηρήθηκαν σημαντικά περιστατικά βίας, με τη μονάδα να δρα χωρίς κάποια επίσημη αμφίεση ή αναγραφόμενα τα στοιχεία τους, ως είθισται, καθιστώντας ακόμη πιο δύσκολη την αναγνώριση των αξιωματικών που έκαναν χρήση αδικαιολόγητης βίας (New York Times, 2020). Το 1993, ο Ayotunde Adesola -ένας φοιτητής πληροφορικής από το Πανεπιστήμιο του Lagos- δέχτηκε έλεγχο στο δρόμο από αστυνομικούς της SARS και κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε τοπική συμμορία, ενώ δύο χρόνια αργότερα το, 1995, δύο φοιτητές έγιναν στόχος πυροβολισμών και δολοφονήθηκαν, επειδή ένας εξ αυτών αρνήθηκε να σταματήσει το αμάξι του σε κάποιο σημείο ελέγχου. To 1999, ένας άνδρας πεθαίνει κατά τη διάρκεια προσωρινής κράτησης μετά από ανάκριση ημερών, ενώ δημοσιογράφοι αποτελούσαν συχνά στόχο επιθέσεων, με εφόδους στη διάρκεια της νύχτας (Nigeria Media Monitor, 1998).

Με τα περιστατικά βίας να συνεχίζουν να καταγράφονται, στις αρχές του 2000 προστίθεται στις λειτουργίες της μονάδας και η αντιμετώπιση του κυβερνοεγκλήματος. Αντί, ωστόσο, η καταπολέμησή του να γίνεται με ψηφιακές μεθόδους, οι αστυνομικοί της SARS άρχιζαν να αξιολογούν προφίλ και χαρακτηριστικά ανθρώπων στους δρόμους, παρενοχλώντας και εκβιάζοντας δημόσια όσους θεωρούσαν ύποπτους. Ο Seun Bakare, Διαχειριστής Προγραμμάτων στο παράρτημα της Διεθνούς Αμνηστίας στη Νιγηρία, αναφέρει πως υπήρχε η πεποίθηση πως όποιος διέθετε και κυκλοφορούσε με κάποιον φορητό υπολογιστή ήταν ύποπτος δράστης διαδικτυακής απάτης∙ έτσι νέοι -κυρίως άνδρες- δέχονταν κατηγορίες πως ανήκουν στα “Yahoo boys” (τοπικός όρος για όσους διαπράττουν διαδικτυακές απάτες) (TIME, 2020). Το 2007, μάλιστα, ο τότε Ειδικός Εισηγητής των ΗΕ για τα Βασανιστήρια επιβεβαίωσε πως στην Νιγηρία τα βασανιστήρια και η κακομεταχείριση είναι ευρέως διαδεδομένα φαινόμενα κατά τη διάρκεια αστυνομικής κράτησης, ενώ ανακύπτουν συστηματικά στα τμήματα ποινικών ερευνών, υπογραμμίζοντας πως ο βασανισμός είναι φυσική επέκταση της λειτουργίας της αστυνομίας στη χώρα (ΟΗΕ, 2007).

Αναφορές και έρευνες διεθνών οργανισμών συνέχισαν να επισημαίνουν τα μελανά σημεία των αστυνομικών δυνάμεων και της εν λόγω μονάδας, τονίζοντας τις παράνομες πρακτικές. Το 2016, η Διεθνής Αμνηστία υπογραμμίζει σε έρευνά της πως παρά τη συμμετοχή αστυνομικών σε πρακτικές κακομεταχείρισης και βασανιστηρίων, αποδεικνύεται πως σπανίως οι υπαίτιοι κατηγορούνται για τις πράξεις τους, καταδεικνύοντας έτσι ένα κατ’ επανάληψη φαινόμενο ατιμωρησίας. To 2015, ιδρύεται η Μονάδα Απάντησης Καταγγελιών (Complaint Response Unit – CRU), με σκοπό οι πολίτες να μετέχουν ενεργά στη διαμόρφωση του πολιτικού καθεστώτος της χώρας τους και την καταγραφή περιστατικών βίας∙ το πρώτο εξάμηνο του 2016 έγιναν 1960 καταγγελίες (Διεθνής Αμνηστία, 2016). 

Το Δεκέμβριο του 2017, με το #EndSARS να έχει κάνει ήδη την εμφάνισή του στις τάσεις των κοινωνικών δικτύων, ο Γενικός Επιθεωρητής της νιγηριανής αστυνομίας ανακοινώνει ανασχηματισμό της μονάδας και του τρόπου λειτουργίας του, καθώς και την δημιουργία ενός εκπαιδευτικού προγράμματος, στο οποίο οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών θα εκπαιδεύσουν τα μέλη της Αστυνομίας σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων (Premium Times, 2017). Τον ίδιο μήνα, ο Πρόεδρος Buhari υπογράφει το Anti-Torture Act, το οποίο εγκληματοποιεί τον βασανισμό, χωρίς, ωστόσο, την ύπαρξη οποιουδήποτε ουσιαστικού αποτελέσματος.

Ενδιαφέρον έχει πως, τον Ιούλιο του 2007, παρουσιάστηκε η Εθνική Επιτροπή Ενάντια στα Βασανιστήρια (National Committee Against Torture – NCAT) ως υποχρέωση της χώρας να εφαρμόσει προληπτικά μέτρα αντιμετώπισης. Παρόλο αυτά, δεδομένου ότι δεν ιδρύθηκε βάσει νομοθεσίας, δεν αποτελεί μήτε νομική οντότητα μήτε λειτουργικά ανεξάρτητο, καθώς υπόκειται στην αιγίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Συν τοις άλλοις, η Επιτροπή λαμβάνει πενιχρή εως μηδαμινή χρηματοδότηση, με τα μέλη της να είναι εθελοντές (Διεθνής Αμνηστία, 2020).

Σε πρόσφατη έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας (2020), από τον Ιανουάριο του 2017 μέχρι και το Μάιο του 2020, καταγράφονται τουλάχιστον 82 περιστατικά βασανισμού, κακομεταχείρισης και εξωδικαστικών εκτελέσεων από τη μονάδα SARS, με τον Διευθυντή του τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας στη Νιγηρία να σκιαγραφεί το αίσθημα οργής των πολιτών για τις συνεχείς παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους. Ενδιαφέρον έχει η διαπίστωση πως οι καταγεγραμμένες πράξεις βίας διαπράχθηκαν υπό την εποπτεία υψηλόβαθμων στελεχών των αστυνομικών αρχών (Διεθνής Αμνηστία, 2020).

Τα γεγονότα και οι διαδηλώσεις του φθινοπώρου του 2020

Έναυσμα για τις διαδηλώσεις του περασμένου Οκτωβρίου αποτέλεσε ένα βίντεο που κοινοποιήθηκε στις 3 του μήνα (The Guardian, 2020),  στο οποίο αστυνομικοί της μονάδας φαίνονται να σκοτώνουν έναν νεαρό άνδρα, με τις Αρχές να ισχυρίζονται πως είναι ψευδές, συλλαμβάνοντας τον άνδρα που το κοινοποίησε και προκαλώντας έτσι περαιτέρω οργή. Στο μεταξύ, το #EndSARS είχε ήδη κατακλύσει τα κοινωνικά δίκτυα, καταλαμβάνοντας όλο και περισσότερο χώρο στο διαμοιραζόμενο περιεχόμενο του Διαδικτύου. Στο “διαμοιρασμό” αυτό σημαντικά βοήθησε η συμμετοχή διασήμων και ατόμων με πολλούς διαδικτυακούς ακολούθους, με ορισμένους νιγηριανούς χρήστες του Twitter να δηλώνουν πως θα βοηθήσουν στην κάλυψη των τηλεφωνικών λογαριασμών, ώστε να μην σταματήσει η διάδοση της πληροφορίας και η ενημέρωση του κόσμου (Al Jazeera, 2020).

Λίγες μέρες αργότερα, στις 8 Οκτωβρίου, διαδηλώσεις ξεκίνησαν, με εκατοντάδες διαδηλωτές να συγκεντρώνονται στο Λάγκος και στην Αμπούτζα, πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Η Αστυνομία, σε απάντηση των διαδηλώσεων, προέβη στη χρήση δακρυγόνων, κανονιών νερού, ενώ ένοπλοι εγκληματίες επίσης επιτέθηκαν, διαλύοντας τις διαμαρτυρίες. Όπως επισημαίνει η Ewang, οι πολίτες κακοποιήθηκαν από αυτούς που θα έπρεπε να τους προστατεύουν, υπογραμμίζοντας τη σπουδαιότητα των αιτημάτων τους για άμεση μεταρρύθμιση (Human Rights Watch, 2020). Στις 11 Οκτωβρίου, μετά από αρκετές ημέρες συνεχόμενων διαδηλώσεων και χρήση ασύμμετρης βίας από τις Αρχές, ανακοινώνεται η διάλυση της μονάδας ως απάντηση στα αιτήματα του κινήματος. Μια δήλωση, ωστόσο, την οποία είχαν ήδη “ακούσει” 4 φορές από το 2017. Μελανό σημείο, άλλωστε, ήταν πως δεν προβλεπόταν η αξιολόγηση και πιθανή καταδίκη των αστυνομικών για τα παραπτώματά τους, αλλά η μετακίνηση αυτών σε διαφορετικές μονάδες και η δημιουργία μιας νέας μονάδας ονόματι SWAT (Special Weapons and Tactics Teams) (BBC, 2020)∙ τίποτα παραπάνω, δηλαδή. από μια αλλαγή ονόματος και ακρωνυμίου (TIME, 2020).

Παρά τη διάλυση, υπήρξαν ισχυρισμοί πως αστυνομικές δυνάμεις υπήρχαν ακόμη στους δρόμους, επιτιθεμένες σε διαδηλωτές, ενώ την ίδια στιγμή που ο Πρόεδρος προσπαθούσε να καθησυχάσει τους διαμαρτυρόμενους, υποσχόμενος εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις, ένας ακόμη πολίτης έπεφτε νεκρός από όπλο αστυνομικού στο Λάγκος (The Guardian, 2020). Συνεπώς, οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν με το νιγηριανό στρατό να ανακοινώνει πως παραμένει πιστός στην προσπάθειά του να προστατεύσει τη χώρα με κάθε κόστος. Άλλωστε, ακόμη και με την διάλυση της SARS, ικανοποιήθηκε μόνο ένα από τα πέντε αιτήματα των διαδηλωτών, οι οποίοι -μεταξύ άλλων- ζητούσαν άμεση απελευθέρωση των φυλακισμένων διαδηλωτών, καθώς και αύξηση στις αποδοχές των αστυνομικών, ώστε να προστατεύουν επαρκώς τους πολίτες (Vanguard, 2020). Λίγες ημέρες αργότερα, ανακοινώθηκε πως οι αστυνομικοί της μονάδας θα έπρεπε να υποβληθούν σε ψυχομετρικά τεστ αξιολόγησης, προκειμένου να επανατοποθετηθούν σε νέες θέσεις και να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους (Nairametrics, 2020). Στις 20 Οκτωβρίου, ο Νιγηριανός στρατός κατηγορείται, βάσει μαρτύρων, πως σκότωσε διαδηλωτές στα διόδια Lekki στο Λάγκος, με τουλάχιστον 12 θανόντες. Στο συγκεκριμένο περιστατικό, Εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ σημειώνουν πως οι απενεργοποιημένες κάμερες παρακολούθησης και τα κλειστά φώτα -λίγο προτού επιτεθούν οι στρατιώτες- αποδεικνύουν έναν σημαντικό βαθμό προετοιμασίας (UN, 2020). Την επομένη, ο Πρόεδρος Buhari διαβεβαιώνει πως τα θύματα των βιαιοπραγιών θα δικαιωθούν και η ανασυγκρότηση της αστυνομίας θα επιταχυνθεί, απαντώντας έτσι σε περισσότερα αιτήματα των διαδηλωτών (Al Jazeera. 2020).

Στην προαναφερθείσα ανακοίνωση, οι ειδικοί  αναφέρουν πως, ήδη από το 2005, Εισηγητές του ΟΗΕ έχουν προσπαθήσει επανειλημμένα να θίξουν το ζήτημα της αστυνομικής βίας, λαμβάνοντας για μια δεκαπενταετία κυβερνητικές υποσχέσεις που δεν έχουν ποτέ υλοποιηθεί. Επιπλέον, καλούν την Κυβέρνηση να διεξάγει ανεξάρτητη έρευνα, ούτως ώστε να διευκρινιστεί γιατί χρησιμοποιήθηκαν στρατιωτικές δυνάμεις, καθώς και το ποιος έδωσε την τελική διαταγή. Στόχος της έρευνας πρέπει να είναι η αναγνώριση της υπαιτιότητας και η απόδοση της δικαιοσύνης. Τέλος, ζήτησαν την δημοσιοποίηση αναφορών προηγούμενων ερευνών σχετικά με την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις.

Επίλογος

Σε κάθε περίπτωση, θα ήταν αφελές να πιστέψουμε πως η κατάργηση και εκ νέου σύσταση ενός τμήματος αρκούν, ώστε το φαινόμενο να αμβλυνθεί μέχρι την πλήρη εξάλειψή του. Πρόκειται, άλλωστε, για ένα ζήτημα που βασίζεται σε ανθρώπινες συμπεριφορές και ποικίλα αίτια, βαθιά ριζωμένα σε ένα ένα κρατικό σύστημα που ευνοεί, αναπαράγει και σε καμία περίπτωση δεν τιμωρεί την υπέρμετρη χρήση βίας. Άλλωστε, πρόκειται για φαινόμενο που παρατηρείται οικουμενικά, με παρόμοια πολλές φορές χαρακτηριστικά, πράγμα που το καθιστά ακόμη πιο ανησυχητικό και την επίλυσή του ακόμη πιο επιτακτική. 

Βιβλιογραφία/Αρθρογραφία/Πηγές

[1] Bertelsmann Stiftung, (2020), “BTI 2020 Country Report – Nigeria”, Gütersloh: Bertelsmann Stiftung, Available here

[2] Emesowum B. (2017), “Identifying Cities or Countries at Risk for Police Violence”, Journal of African American Studies, Volume 21, p 268-280 Available here

[3] Amnesty International, Police Violence Available here

[4] Χαραλαμπόμπουλος Ν.,  (2019), “Κράτη και Αντισυστημικές Ομάδες Πολιτικής Βίας: Η Επερχόμενη Σύγκρουση”, σ 55-68, Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση 

[5] UN (1990), Basic Principles of the Use of Force and Firearms by Law Enforcement Officials Available here

[6] Federal Republic of Nigeria, (1999), “Constitution of the Federal Republic of Nigeria” Available here

[7] National Assembly of the Federal Republic of Nigeria, (2015), “Administration of Criminal Justice Act” Available here

[8] Amnesty International, (2020), “Nigeria: Time to End Impunity – Torture and other Violations by Special Anti-Robbery Squad (SARS)”, Available here

[9] ACJL TRACKER, Partners West Africa Nigeria Available here

[10] UN (1987), “Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment”, Available here

[11] UN (1976), “International Covenant on Civil and Political Rights”, Available here

[12] UN (2006), “International Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearance”, Available here

[13] Nigeria Police Force, “History of the Nigeria Police Force” Available here

[14] Lawal S. & Olanrewaju A., (2020), “Nigerians Demand End to Police Squad Known for Brutalizing the Young”, The New York Times Available here

[15] Naankiel P., (2013). “The Nigeria Police Force and Violations of Human Rights 1993-2007”, Journal of the National Association for Science, Humanities and Education Research, Volume 11, No 3 Available here

[16] United States Department of State, (1996), “U.S. Department of State Country Report on Human Rights Practices 1995 – Nigeria” Available here

[17] United States Department of State, (2000), “U.S. Department of State Country Report on Human Rights Practices 1999 – Nigeria” Available here

[18] Akinkuotu A, (1998), “Seminar Presentation”, Nigeria Media Monitor Available here

[19] US News, (2016), “Meet the “Yahoo Boys”- Nigeria’s Undergraduate Conmen” Available here

[20] Chow A., (2020), “The Nigerian Government Has Pledged to #EndSARS and Reform the Police. This Isn’t the First Time They’ve Made That Promise”, TIME Available here

[21] Nowak M., (2007), “Report of the Special Rapporteur on torture and other cruel, inhuman or degrading treatment or punishment”, UN – Human Rights Council Available here

[22] Amnesty International, (2016), “ You have signed your death warrant – Torture and other Ill-treatment by Nigeria’s Speacial Anti-Robbery Squad (SARS)”, Available here

[23] Amnesty International, (2020), “Nigeria: Horrific reign of impunity by SARS makes mockery of anti-torture law”, Available here

[24] Akinwoty E., (2020), “Outcry in Nigeria over footage of shooting by notorious police unit”, The Guardian Available here

[25] Dark S., (2020), “#EndSARS: How Nigerian harness social media against police abuse”, Al Jazeera Available here

[26] Human Rights Watch, (2020), “Nigeria: Crackdown on Police Brutality Protests”, Available here

[27] Newsroom, (2020), “End Swat: Nigerians reject police unit replacing hated SARS”, BBC News Available here

[28] Kakanda G., (2020), “’I Really Thought My Life Was Going to End.’ Inside the Protests Taking on Police Brutality in Nigeria”, TIME, Available here

[29] Omilana T., (2020), “IGP announces new squad “SWAT” to replace SARS”, The Guardian Available here

[30] Newsroom, (2020), “Five demands from #EndSARS protesters”, Vanguard Available here

[31] Enengendi V., (2020), “#EndSARS: IG orders officers of disbanded SARS to report for psychological evaluation”, Nairemetrics Available here

[32] OHCHR, (2020), “UN human rights experts demands Nigeria investigate shooting of peaceful protestors by soldiers” Available here

[33] Newsroom, (2020), “Timeline: #EndSARS protests in Nigeria”, Al Jazeera Available here


Απάντηση